วันศุกร์ที่ 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2556

วันอังคารที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2556

July



On 21st sunday, was a first time for me on a huge ferris wheel at Asiatique.  I spent for 200 thai baht that pretty expensive but only once is ok. there're lots of people  because of long weekend. I sat with a little girl with his father they were so cute. A view of the ferris was beautiful but not special as a person who sat beside me. 

วันอาทิตย์ที่ 12 พฤษภาคม พ.ศ. 2556

ภูเขาลูกสุดท้าย (ตอนที่ 5)

   ความหวังสุดท้าย
เหล่าฝูงสัตว์ยังคงอพยพมุ่งหน้าไปยังทางเหนือ สัตว์เล็ก สัตว์น้อย เช่น ลิง กระรอก ฯลฯต่างอาศัยช้างและยีราฟในการเดินทาง พวกมันเริ่มเหนื่อยและหมดแรง หัวหน้าเต่าสั่งหยุดขบวนพร้อมบอกข่าวดีแก่เพื่อนว่า
เราใกล้จะถึงที่หมายแล้วเพียงแค่ข้ามภูเขาลูกนี้ไป สัตว์ร้องตะโกนด้วยความดีใจภูเขาลูกสุดท้ายใกล้จะถึงแล้วจริงๆ
 อีกไม่นานโลกมนุษย์จะต้องดับสลายเพราะการกระทำของพวกเขาเอง เราเลือกที่จะย้ายบ้านเพราะพวกเราเบื่อเหนื่อยกับพวกมนุษย์เต็มทน
ใช่ สัญชาตญาณพวกเราก็รับรู้แบบนั้นใต้ผิวโลกร้อนขึ้นมากๆ จนพวกเราอยู่ไม่ได้แล้ว
แต่ถ้าโลกมนุษย์สิ้นลงจริงๆ พวกเราจะไปอยู่ที่ไหนกันล่ะ ยีราฟพูด
นั่นสินะ เราก็ได้แค่หวังให้พวกเขาไม่สร้างความเสียหายมากไปกว่านี้ หัวหน้าเต่าพูด
ทุกตัวพูดความในใจออกมาก่อนจะถึงที่หมาย สัตว์หลายตัวต่างปรบมือกันใหญ่ด้วยความดีใจ ขณะที่ฝูงสัตว์กำลังมุ่งหน้าไปยังภูเขานั้น หัวหน้าฝูงเต่าสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติที่อยู่รอบข้าง มันคือสิ่งกีดขวางที่ใหญ่โตนัก กองทัพมนุษย์นับร้อยคน พร้อมรถทหารดักล้อมพวกมันไว้
                เห้อ เราคงไปไม่ถึงจริงๆ งูหลามตัดพ้อด้วยความเหนื่อยใจ
พวกมนุษย์นี่ปัญหามากเสียจริง จะเอาอะไรกับพวกเรานัก กระรอกน้อยพูดด้วยความ
หงุดหงิด หัวหน้าเต่าและฝูงสัตว์คิดอยู่ชั่วครู่ว่าจะจัดการอย่างไรกับมนุษย์พวกนั้น
ถ้าพวกเขาไม่มีอาวุธ เราก็ชนะ เจ้านิดหน่อยออกความเห็น
ใช่ๆ ข้าเห็นด้วย พวกเขาจะเป็นเพียงแค่หุ่นไล่กาที่เดินได้
แต่ถ้าพวกเขามาดีล่ะ บางทีเขาอาจจะมาช่วยพวกเราก็ได้นะ ยีราฟเสริม
ช่วยอะไรของเจ้า พวกเขาจะช่วยพาเราไปในสวนสัตว์ขังเราไว้เหมือนเดิมหน่ะสิเต่าตัวหนึ่งแย้งเพราะมีประสบการณ์มาแล้วต่างคนต่างออกความคิดเห็นต่างๆนานา ในขณะที่มนุษย์ยังคงดักรออยู่ที่เดิม
มนุษย์เรานี้ช่างอยุติธรรมกับสัตว์จริงๆตะพาบชราพูด
หัวหน้าเต่าตัดสินใจนำเพื่อนเดินต่อไป เมื่อถึงจุดที่มนุษย์ดักล้อมพวกมัน สัตว์ทุกตัวหยุดนิ่งไม่เดินต่อ มนุษย์ก็เช่นกันพวกเขาหยุดนิ่ง ไม่มีใครเข้าใจถึงสิ่งที่พวกมันพยามยามจะสื่อจนกระทั่ง มีนกพิราบตัวหนึ่งบินไปหามนุษย์ซึ่งเป็นหัวหน้า มันคาบหญ้าสดไปให้เขา
ผู้กองยืนนิ่งด้วยความสงบ
มันคงหมายถึงต้นไม้สินะ
ต้นไม้อะไรเหรอครับผู้กอง

มันคงเดินทางไปยังป่าที่ไหนสักแห่งผู้กองรู้สึกปลื้มที่พวกมันพยายามใช้สัญชาตญาณสื่อสารกับมนุษย์ และมันก็ทำให้เขาเข้าใจ
ปล่อยมันไปซะ
ว่าไงนะครับผู้กอง สัตว์จำนวนมากขนาดนี้จะไปอาศัยอยู่ด้วยกันได้ยังไง
ข้าบอกให้ปล่อยผู้กองไม่พูดอะไร เขาหันกลับไปขึ้นเครื่องบินในขณะที่ลูกน้องผู้กองกำลังจะขึ้นเครื่องบิน นกพิราบโรยเศษหินลงที่ขาเขา
เศษหิน ฮ่า ฮ่า ข้าไม่เข้าใจเจ้าหรอก เจ้าจะหมายถึงอะไร ขออาหารรึ เขากลับไปขึ้นเครื่องบินพวกมนุษย์ยอมถอยแต่โดยดี  ฝูงสัตว์ต่างพากันดีใจที่มนุษย์เลิกตามล่าพวกเขา พวกมันมุ่งหน้าสู่ภูเขาลูกสุดท้าย ในที่สุดพวกมันก็มาถึง อากาศบริสุทธิ์ น้ำที่สะอาด ต้นไม้ และทุ่งหญ้าสีเขียว ยังคงเหลืออยู่บนโลกนี้จริงๆ  
เย้ ปู่จ๋า ถึงแล้วฮะ มันกว้างจริงๆ ไม่เหมือนกับในอ่างที่สวนสัตว์ของเราเลยนะฮะ
ตะพาบชรายิ้มด้วยความเศร้า
                เป็นอะไรฮะปู่จ๋า สีหน้าไม่สดชื่นเลย ฮั่นแน่ คิดถึงคุณแก้มแดงใช่มั้ยฮะ
ข้าคงอยู่ได้อีกไม่นาน ข้าพาเจ้ามาส่งบ้านใหม่ได้สำเร็จ ถ้าข้าเป็นอะไรไปขอให้เจ้า
เข้มแข็งและยืนหยัดบนโลกอันโหดร้ายใบนี้ให้ได้ 
                เจ้านิดหน่อยร้องไห้ด้วยความเสียใจ ไหนปู่จ๋าบอก จะไม่ทิ้งกันไปไหนไง ปู่จ๋าใจร้าย
                ฮ่า ฮ่า ข้าไม่ตายง่ายๆหรอก ข้าพูดไปงั้นแหละ จริงๆแล้วข้าคิดถึงคุณแก้มแดงต่างหากละ ไอ้หลานซื่อบื้อ  ตะพาบชราเปลี่ยนเรื่องเพราะไม่อยากร้องไห้ออกมาให้เจ้านิดหน่อยเห็น
หัวหน้าเต่าดีใจกับการเดินทางได้สำเร็จ ตะพาบชราเข้าไปแสดงความยินดีด้วย
                สำเร็จซะทีสินะไอ้หนุ่ม ยินดีด้วยและขอบคุณกับความกล้าหาญของเจ้า
                ขอบคุณครับคุณปู่ ที่จริงต้องขอบคุณคุณหมีที่ช่วยส่งข่าวจากทางเหนือให้พวกผมรู้ แต่ที่ผมกังวลต่อไปคือเราจะอยู่ที่นี้ได้อีกนานแค่ไหน
ตะพาบชรา เจ้านิดหน่อย และหัวหน้าเต่ายืนมองพระอาทิตย์ค่อยๆตกจนกระทั่งลับสายตาไป
                     ________________________________________________________________________


วันอาทิตย์ที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2555

ภูเขาลูกสุดท้าย (ตอนที่ 4)

ภูเขาลูกสุดท้าย (ตอนที่4 )



สูญเสีย

สถานการณ์เริ่มวุ่นวายขึ้น เมื่อมนุษย์เริ่มใช้กำลังและอุปกรณ์เพื่อหาสาเหตุที่เหล่าสัตว์พากันอพยพ พวกเขาเริ่มหงุดหงิดที่ไม่สามารถหาสาเหตุได้ ถึงแม้จะมีอุปกรณ์รูปร่างแปลกๆที่ทันสมัย มันก็เป็นแค่เศษเหล็กที่ไร้ค่า สถานการณ์เริ่มแย่ลงเมื่อพวกมนุษย์เริ่มใช้ความรุนแรง พวกเขาคิดผิดจริงๆที่ใช้อาวุธกับฝูงสัตว์ เขาเริ่มใช้ยาสลบแต่เมื่อมีสัตว์บางตัวแตกตื่น พวกเขาจึงยิงทิ้ง

ใครให้แกยิงทิ้ง ฉันให้ยิงยาสลบ ผู้กองหัวหน้ามนุษย์โกรธกับการทำงานของลูกน้อง

แต่ถ้าไม่ห้ามพวกมันไว้ ชาวบ้านจะแตกตื่นนะครับ

แกนั่นแหละจะทำให้มันแตกตื่น ไอ้โง่

ขณะที่ฝูงสัตว์ท้ายแถวเริ่มแตกตื่นเมื่อได้ยินเสียงปืน เต่าบางตัวถูกจับด้วยความงุ่มง่ามของมัน

ปู่จ๋า ทำยังไงดีฮะ คุณเต่าท้ายแถวถูกจับไปแล้ว

รีบเดินต่อ อย่าหันกลับไปมอง ตะพาบรู้สึกเสียใจไม่น้อยที่เสียเพื่อนร่วมทางแต่ก็ต้องอดทน

เดินทางต่อ เย็นวันนั้นหลังจากที่เหตุการณ์ชุลมุนผ่านไป ส่วนใหญ่มนุษย์จับช้างและเต่าไปจำนวน

หนึ่ง หัวหน้าเต่าพาฝูงสัตว์หลบใต้ถ้ำในป่าแห่งหนึ่ง ฝูงเต่าแสดงความเสียใจแก่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

 ข้าขอโทษ ที่พาสหายและพี่น้องต้องมาลำบาก ตอนนี้เราเสียเพื่อนไปไม่น้อย ถ้าการ

อพยพครั้งนี้ไม่สำเร็จข้าขอให้พวกเจ้าจงจำไว้ว่า พวกเราได้ทำดีที่สุดแล้วในการเตือนภัย

กับมนุษย์ในครั้งนี้

สัตว์หลายตัวเสียใจที่เสียต้องเพื่อนไป พวกมันยังคงเข้มแข็งและยังมีความหวังที่จะมุ่งหน้าไปยังบ้านใหม่ คืนนั้นพวกมันได้พักในถ้ำเพื่อหลบพวกมนุษย์  ขณะที่สัตว์เริ่มพักสายตาอยู่นั้น นกฮูกในป่าส่งสัญญาณบอกหัวหน้าเต่าว่า มีอันตรายกำลังจะเกิดขึ้น มนุษย์กลุ่มหนึ่งได้แอบลอบเข้ามาในป่า อาวุธที่ครบมือ ปืนขนาดใหญ่ และกรงสำหรับขังสัตว์ หัวหน้าเต่าเริ่มอพยพลูกน้องไปยังด้านหลังของป่า แต่เสียงการเดิน กระโดด ของสัตว์แต่ละประเภททำให้มนุษย์รู้ว่าพวกมันกำลังจะหนี พวกเขาจึงรีบดักซุ่ม เพื่อจะใช้ตะกร้อเกี่ยว สัตว์ที่พวกเขาต้องการคือตัวนิ่ม ขณะที่ฝูงสัตว์กำลังวิ่งชุลมุนพวกเขาก็เกี่ยวเจ้าตัวนิ่มออกมาได้ เจ้านิดหน่อยเห็นตัวนิ่มอยู่ในตะกร้อลูกนั้น จึงบอกตะพาบชราและหันกลับไปช่วย ตะพาบชราเห็นท่าไม่ดีจึงดักซุ่มกัดขาของมนุษย์คนนั้น ด้วยความเจ็บปวดเขาจึงปล่อยตะกร้อ ตัวนิ่มหลุดออกมาได้

 

ตาแก่ เจ้าทำอะไรของเจ้า มนุษย์จะเอาข้าไปเลี้ยงในบ้านที่มีหลังคาหรูๆ เหมือนเพื่อนข้า

ไอ้ตูบตัวนิ่มสะบัดเกล็ดของตัวเองด้วยความหงุดหงิด

 ฮ่า ฮ่า เจ้าคิดผิดแล้วล่ะยังไม่รู้อีกหรอว่ามนุษย์จะเอาเจ้าไปฆ่าตะพาบพูดด้วยเสียงหอบเพราะเหนื่อยจากการกระโดดกัดขามนุษย์คนนั้น

เจ้านิดหน่อยพูดเสริม

 จริงๆ นะครับผมเคยเห็นในตู้สี่เหลี่ยมที่มีแสงออกมาว่ามนุษย์จะกินเลือดสดๆ ของพี่ตัวนิ่มนิ่งอยู่ชั่วครู่

จิงเหรอ ข้าไม่เคยเห็นตู้สี่เหลี่ยมมาก่อน  แต่ไอ้ตูบเพื่อนข้า..

ไอ้ตูบนั่นมันสัตว์เลี้ยงของมนุษย์ พวกเขารักและดูแลมันอย่างดี

จริงสินะ ทุกครั้งที่มันมาพบข้า มันจะใส่เสื้อผ้าแถมมีรองเท้าหุ้มอย่างดี

แต่ข้าว่ามันก็คงไม่มีความสุขเท่าไหร่หรอกนะตะพาบตัดพ้อ

ตัวนิ่มยอมขอบคุณเจ้านิดหน่อยและตะพาบชราที่ช่วยชีวิตมันไว้ มนุษย์ไม่ได้สัตว์ตัวไหนกลับไปเลยเพราะ งูหลาม ทำให้พวกเขากลัว คืนนั้นพวกมันจึงออกเดินทางต่อโดยที่ไม่ได้พัก

 

 

 

 

ภูเขาลูกสุดท้าย (ตอนที่ 3)

ภูเขาลูกสุดท้าย (ตอนที่ 3)
 
 
 
เพื่อนใหม่

เวลาผ่านไปแค่ไม่กี่สัปดาห์ ในขณะที่สัตว์หลายชนิดขอร่วมเดินทางไปกับฝูงเต่ามากขึ้น ตะพาบและเจ้านิดหน่อย ได้เจอกับเพื่อนมากมายทั้งสัตว์เล็ก และ สัตว์ใหญ่ ตะพาบเหลือบไปเห็นตัวนิ่มในฝูง กำลังคลานต้วมเตี้ยมด้วยความน่ารัก เมื่อเจ้าตัวนิ่มสังเกตเห็นตะพาชรากำลังจ้องมองเขา จึงถามด้วยความสงสัย

มองอะไรตาแก่ คงไม่เคยเห็นตัวจริงข้าสินะตะพาบงงกับคำพูดของเจ้าตัวนิ่มแสน

แสบ จึงถามย้อนว่า

ทำไมข้าต้องตะลึงด้วย ข้าเคยเห็นตัวนิ่มมาไม่รู้เท่าไหร่

ฮ่า ฮ่า ข้าไม่ใช่สัตว์ธรรมดาอย่างเจ้าหรอกนะ ค่าตัวข้ามีมูลค่าเป็นเงินล้านถ้าข้าขายให้

พวกมนุษย์หน้าโง่

เจ้านี่ช่างน่าสงสารแถมซื่อบื้ออีกด้วย ตะพาบหัวเราะกับความโอ้อวดของมัน

           ขำอะไรตาแก่ ฟันเจ้าจะร่วงลงมาทับข้าอยู่แล้ว

เจ้านิดหน่อยเริ่มโมโหกับคำดูถูกของตัวนิ่มจึงงับเข้าที่เกล็ดของมัน

          โอ้ยเจ็บ ไอ้ตะพาบสกปรก แกบังอาจมากัดข้าเรอะ ตัวนิ่มโกรธผสมกับร้องไห้

            ตะพาบชราพร้อมกับสัตว์ตัวอื่นช่วยกันหยุดทั้งสองไว้ ภายในฝูงมียีราฟใจดีตัวหนึ่งช่วยเป่าเกล็ดของตัวนิ่มให้

            อย่าทะเลาะกันสิเด็กๆ เรามีจุดมายที่เดียวกันนะ เราต้องเป็นหนึ่งเดียวกันสิตัวนิ่มยังคงมองหน้าเจ้านิดหน่อยด้วยความแค้น ต่างคนต่างออกเดินทางต่อไป ระหว่างนั้นสัตว์ที่ถูกขังอยู่ในกรงต่างพากันแตกตื่นอยากจะออกจากกรงขังเต็มทน มนุษย์เริ่มตื่นตัวกับการเปลี่ยนแปลงของฝูงสัตว์ที่มีจำนวนมากขึ้นทุกวัน พวกเขาจึงเริ่มนำเฮลิคอปเตอร์นับร้อยลำ บินขึ้นสำรวจว่าพวกมันจะเดินทางไปยังที่ใด เหตุการณ์เริ่มตึงเครียดขึ้นเมื่อพวกเขาเริ่มใช้ความรุนแรง

 

 
 

วันอาทิตย์ที่ 25 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555

ภูเขาลูกสุดท้าย (ตอนที่ 2)



ตอน ออกเดินทาง

เมื่อตะพาบและเจ้านิดหน่อยตกงาน พวกเขาจึงเริ่มคลานไปเรื่อยๆ ระหว่างทางเขาได้ไปพบกับงูหลามตัวหนึ่งกำลังเลื้อยอยู่ริมทาง ตะพาบทักทายงูหลามด้วยความเป็นกันเอง

เจ้าจะไปไหนไอ้งูหลามยักษ์

เจ้าไม่ได้ยินสัญญาณเตือนหรอ งูหลามตอบ

ข้ารู้สึกมาหลายวันแล้ว แต่ข้าเพิ่งโดนไล่ออก เพิ่งจะได้ออกมา 

รีบหนีเถอะคุณปู่ ประเดี๋ยวจะไม่ทันการณ์ ข้าไปล่ะงูหลามเลื้อยคลานหนีไป

สัญญาณอะไรหรอฮะ ปู่จ๋า เจ้านิดหน่อยถามด้วยความสงสัย

ตอนแรกปู่ยังไม่แน่ใจแต่เมื่องูหลามและคุณแก้มแดงบอกอย่างนี้แล้ว ข้าชักเริ่มหวั่นใจ

ขึ้นมาแล้วสิ

ตะพาบชรายังคงไม่อธิบายถึงเหตุกาณ์ที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้าแก่หลานรักของเขา เขาเริ่มมุ่งหน้าหาเพื่อนร่วมเดินทางที่จะหนีภัยพิบัติครั้งนี้ และเขาก็พบจริงๆ ฝูงเต่านับสิบตัวกำลังคลานมุ่งหน้าไปยังด้านเหนือ ตะพาบได้ขอเข้าร่วมเดินทางไปด้วย เขาถามหัวหน้าฝูงเต่าด้วยความกังวล

 รวมพลกันได้เท่าไหร่แล้วล่ะ พ่อหนุ่ม

ตอนนี้ข้าอพยพพี่น้องข้าหมดแล้ว ข่าวจากทางเหนือไม่ผิดจริงๆตอนนี้ทุกคนเริ่มอพยพขึ้น

เขากันหมดแล้ว

คุณพระช่วย จริงหรือนี้สัญชาตญาณพวกเราไม่ผิดจริงๆตะพาบตัดสินใจร่วมเดินทางไปกับฝูงเต่า เจ้านิดหน่อยเริ่มกังลวกับสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้น

ปู่จ๋า ข้ากลัว เราจะไม่แยกจากกันใช่มั้ยฮะ

พูดอะไรของเจ้า เรากำลังจะไปบ้านใหม่กัน อีกไม่นานโลกมนุษย์อาจมีการ

เปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น แต่ยังไงข้าก็ไม่ตาย ทิ้งเจ้าให้อยู่คนเดียวหรอก     

เจ้านิดหน่อยโผกอดตะพาบชราด้วยความอบอุ่น ในขณะที่โลกมนุษย์ยังคงใช้ชีวิตตามปกติ แต่เมื่อพวกเขาเริ่มเห็นสัตว์จำนวนมากอพยพขึ้นเขา จึงต่างพากันประโคมข่าวว่าเป็นฤดูของสัตว์ที่.. พวกมนุษย์มั่นใจมาก เพราะมีเรดาร์ขนาดใหญ่ และ เครื่องบินลำใหญ่มหึมาบินสำรวจอยู่ตลอดเวลา มนุษย์แห่กันถ่ายรูปเพื่อบันทึกภาพความประทับใจกันอย่างสนุกสนาน

พ่อครับ ดูตะพาบตัวเล็กตัวนั้นสิน่ารักน่าดู พวกมันจะไปไหนกันนะเดินยาวกันเป็น

แถว

หนีน้ำไงลูก เป็นฤดูของมันจะมีแค่ปีละครั้งเก็บภาพไว้เยอะๆนะลูก

ปู่จ๋าฮะ เด็กคนนั้นมองผมใหญ่เลย เขาคงอยากเดินทางไปกับเรามั้งฮะ

ฮ่า ฮ่า นั่นสินะก็เรากำลังจะย้ายบ้านใหม่หนิ พวกเขาคงอิจฉากันน่าดู

ฝูงสัตว์เดินทางจนถึงเวลาพลบค่ำ พวกมันหยุดพักตรงหน้าผาเพื่อหยุดพัก พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน มันเป็นภาพที่สวยงามผสมกับความเวิ้งว้าง สีดำของท้องฟ้าเปรียบเหมือนความเหนื่อยล้าของวันนี้กำลังหายไป สีส้มเปรียบเหมือนความหวังดวงเล็กๆที่กำลังจะลับสายตา เจ้านิดหน่อยและตะพาบชราพักสายตาหลังโขด เพื่อเก็บแรงไว้เดินทางในวันต่อไป

 

 

 

 

 

วันอังคารที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555

About


"The Story in the Universe" is my first blog. I started this blog because i want to publish my story to the world. I'm never expected that writting is my hobby but you know what; it made you feel good. We can created all the charaters what we want and take your imagaine in their.It not only make you feel good but also practice and develop your brain too. Well, my first story is
"No earth" the story is about Adam a boy who became to worry about Global Warming. How does the natural try to sent him the messages? How does a little boy can handle this big problem? Find out the answer on "No earth". Next,"ภูเขาลูกสุดท้าย" this story is about sense of animals and human. what does it works between technology and sene of animals. My next would be "U" but I'm still writting. I'm aslo writes in Thai and English version.By the way, I'm want to say thank you to visit my blog and thank you to read my story. Nothing is better than knows what you loves. Love you all By.mook